100 yılı aşkın bir süredir dünya çapında en popüler spor olan futbol, küreselleşmenin itici gücüyle hızla bir endüstri haline gelmekle kalmamış; Latin Amerika, Afrika, Asya ve Avrupa'daki birçok gelişmekte olan ülkede kitleleri uyutan ve yönetimlere baş kaldırmalarını önleyen bir siyasi araç olmuştur. Ünlü Portekiz diktatörü Salazar'ın 3F'si (Futbol, Fado, Fiesta) bütün ülkeyi uzun bir süre kontrolü altında tutmaya yetmiştir. İspanyol diktatör Franco'nun Barnabeu Stadı'nın yapım emrini verirken "Bana 150 bin kişilik bir uyku tulumu yapın" sözleri ise modern Avrupa futbolun şekillenmesinde gelişmesini henüz tamamlayamamış ülkelerde hayat şartları futbolu bir spor olmanın da ötesine geçip, ülkenin gençleri için bir "hayat kurtarma" çizgisi haline getirmiştir.
Evet, Türkiye gibi gelişmekte olan ülkelerde bir spor olmaktan çok öte bir şeydir futbol. Ülkenin insanları binlerce acı ve sorunla boğuşurken sadece bir futbol maçı bunların hepsini unutturabilir, bir anda ülkenin kanayan gündeminin yerini milli takım teknik direktörünün maaşına yapılan %100 zam; şampiyonada kazanılan bir üçüncülük veya bir milli maçta ceza sahası dışından atılan enfes bir gol alabilir. Bu ülkelerde insanların çıkış yoludur futbol. Ülke dışında bir zaferle evlerine dönen futbolcular gündüz gözü havai fişeklerle karşılanır; futbolcular aldıkları milyon dolarlara bakmadan kendilerine yapılan haklı eleştirilere terbiyesizce tavırlarla karşılık verebilirler... Bütün bunları futbolu eleştirmek için yazmıyorum, Bu, futbolun gücüdür işte... Bir zamanların efsanevi Liberyalı golcüsü George Weah'ın da söylediği gibi "Futbol, ezilen halkların mutluluğudur."
