Teknoloji ile 1990'lı yıllarda tanışan Spiderman'ın oyunları, her türlü oyun aletinde mevcut. Rekor Nintendo'nun Game Boy'larında. Bilgisayar içinse yaklaşık yedi oyun mevcut. Oyunlar asla hayal kırıklığı olmamış ve sürekli kendini oynatmıştır. Ayrıca piyasaya sürülen her Spiderman oyunu da yeni özellikler barındırıyor dolayısıyla yerinde sayan bir Spiderman görmüyorduk. Bu da bizi oldukça sevindiriyordu. Oyunlar özellikle en güçlü düşmanlar Kingpin ve Venom üzerinde yoğunlaşırken, diğer Marvel kahramanlarını da oyun içerisinde görebiliyorduk. Zaman zaman bize yol gösteriyor ya da yolumuza taş koyuyorlardı. Böylece oynanabilirlik artıyordu. Ama eksik olan bir şey vardı. Zaten çizgi film ve çizgi romanlar bize yeterince "çizgi" aşılaşmıştı. Biz gerçekçilik istiyorduk. Genelde çizgi romanlara bağlı kalan oyunlar son dönemlerde filmlerden etkilenmeye başladı.
Piyasaya çıkan yeni nesil oyun konsolları ve bilgisayarlardan dolayı Spiderman oyunlarından beklenen tek şey özgürlüktü. Manhattan sokaklarında dolaşmak, öylesine gezinirken suça engel olmak, ara sıra can sıkıntısı ile büyük patronlara "heyyy heeeeyy ben deli Spiderman Manhattan'a dokunana ben dokunurum" demek ve kız arkadaşımız Mary'le gezmek istiyorduk. Yapımcılar da kendilerini ağırdan satıyor ve yıllar sonra bize böyle özgürce dolaşabileceğimiz bir oyun sunuyorlardı. 2005 yılında "Ultimate Spider-Man" ile tanıştık.
Oyun çizgi roman havasındaydı, görüntüler ve oynanış eski oyunlara göre daha iyiydi. Fakat yukarıda da belirttiğim gibi "çizgi"den bıktık. Sonunda "Spiderman 3" ile hayallerimize kavuştuk. İnanın girişi yazmakta bile kasıldığımı size belirtmek isterim. Oyun o kadar dolu ki; oynarken gördüklerimi nasıl yazıya dökerim diye oyunu rahat oynayamadım.
Çok iddalı bir cümle geliyor, dikkat! Spiderman 3'ü oynadım ve bundan önce çıkmış olan bütün Spiderman oyunlarını inkar ediyorum. İlk oyundan bu yana tonla değişiklik var. Şimdi bu deryaya bir giriş yapalım.
Geri | İleri: Acıların Çocuğu Peter Parker
|
|
