2005 yılında Intel Pentium 4'ü iki kere güçlendirdi: İlki Prescott-2M ve ikincisi Smithfield çekirdekleri. İlk bahsettiğimiz çekirdek 64 bit işlemciydi ve Prescott tasarımını temel alıyordu, ikinci modelse çift çekirdekli bir işlemciydi. Bu modeller de diğer Pentium 4'lerde karşılaşılan sıkıntılara sahiptiler: döngü başına düşük yönerge işleme ve elektriksel kayıplardan dolayı hızın artırılamaması. Bu iki işlemcinin çıkarılmasındaki amaç Core alt yapısını beklerken kayıpları en aza indirmekti. Pentium D (Smithfield işlemcilerin ticari adı) iki çekirdeğe sahip olsa da aslında iki tane Pentium 4 Prescott çekirdeğinin aynı pakete yerleştirilmesinden başka bir şey değildi.
Intel Pentium 4
Kod Adı
Prescott-2M
Smithfield
Çıkış Tarihi
2005
2005
Mimari
64 bit
64 bit
Veriyolu
64 bit
64 bit
Adres Yolu
64 (temelde 36) bit
64 (temelde 36) bit
En Fazla Bellek
64 GB
64 GB
L1 Önbellek
16 KB + 12 Kµops
2 x 16 KB + 12 Kµops
L2 Önbellek
2,048 KB
2 x 1,024 KB
Saat Hızı
3-3.6 GHz
2.8-3.2 GHz
FSB
800 MHz
800 MHz
SIMD
MMX, SSE, SSE2, SSE3
MMX, SSE, SSE2, SSE3
SMT/SMP
Hyper-Threading
çift çekirdekli (bazı modellerde Hyper-Threading)
Üretim Teknolojisi
90 nm
90 nm
Transistör Sayısı
169 milyon
230 milyon
TDP
84-115 W
95-130 W
Gerilim
1.2 V
1.2 V
Çekirdek Yüzey Alanı
135 mm²
206 mm²
Bağlantı
LGA775
LGA775
İlginç olan noktalardan birisi Pentium 4'lerin son kullanıcı için olan sürümleri PAE teknolojisine (32 bit yerine 36 bit bellek yönetimi sağlayan) sahip değildi ve teoride 4 GB bellekle sınırlı olmalarına karşın bu modeller bu sınırı aşabildi. Uygulamada adres veriyolu yine 36 bit (Xeon'larda 40 bit) olarak kaldı ancak PAE tarihe karıştı çünkü 64 bit alt yapısı belleğin tümünü kullanılabilir yapıyordu.
HyperThreading, bazı modellerde kullanılıyordu (Xeon ve Extreme Edition). En son 65 nm sürümü çıkarılan (9x0 serisi) Pentium 4'ler üzerinde başka önemli bir geliştirme yapılmadı.
