AMD en üst seviye meraklıları ve gerçekten güç isteyen kullanıcıları hedefliyor. Sadece "gerçekten" değil AMD "gerçekten gerçekten" güç isteyenleri hedefliyor. Bu dev platformu tanımlayan kelime olarak "mega-görevlendirme" (megatasking) kullanılıyor; anlamı ise şöyle:
Yukarıda sayılan görevlerin çoğu günümüzün iki işlemcili sistemlerinde normal olarak çalışıyor fakat gelecekte işler değişecek. Çoklu-işparçalı görevlerde "ne kadar fazla çekirdek varsa o kadar iyidir" kuralı çalışır, fakat artan işlemci çekirdeği sayısı (işlemci başına dört ya da daha fazla) ciddi anlamda işlemci arayüzü veriyolu genişliği gerektirir. Büyük miktarlarda verinin ana bellekten aktarılıp olabildiğince hızlı bir şekilde işlenmesi buna temelden bağlıdır.
Intel, önümüzdeki yılın başlarında 266 MHz dört zamanlı FSB1066 işlemcilerini 333 MHz (FSB1333) Bearlake yongasetiyle (X38 ileri seviye P35 orta seviye) destekleyecek. Bu sayede çift ya da dört çekirdekli işlemciler birbirleriyle, ana bellekle ve anakartın bileşenleriyle çok daha hızlı bir şekilde haberleşebilecekler.
Ancak konu bellek verimliliği olduğunda AMD her zaman bir artıya sahiptir çünkü her bir Athlon 64 işlemci kendi tümleşik, yüksek hızlı ve düşük gecikmeli bellek denetleyicisine sahiptir. İlk Athlon 64'ler DDR400 (Soket 754) veya çift kanal DDR400 (Soket 939) bellekleri destekliyorlardı. Günümüz Athlon 64 ve Athlon 64 X2 işlemcileri Soket AM2 yapısı üzerinde çift kanal DDR2-800 bellek kullanıyorlar. Bu yaklaşım sayesinde işlemci çekirdeği normalde anakartın bir bileşeni olan bellek denetleyicisini atlayarak kendiliğinden gerekli veriyi isteyebiliyor.
Bu neden önemli? Aslına bakarsanız günümüzde o kadar önemli değil. Çünkü Intel 65 nm üretim süreci avantajına sahip, firma bu sayede işlemcilerine daha büyük L2 önbellekler ekleyebiliyor. Daha büyük ve verimli önbellekler son teknoloji ürünü olmayan bellek alt sisteminin yavaşlığını kapatabiliyorlar. Verimli ve paylaşımlı önbellekler (aynı anda iki ya da daha fazla çekirdek tarafından kullanılan) bellek erişimi gerekliliğini de en aza indiriyorlar.
Kimin İki İşlemciye Ve Dört Çekirdeğe İhtiyacı Var Ki, Devam
Microsoft Vista kullanılmaya başlandığında işler biraz değişecek. Windows XP fiziksel işlemcileri tanımlayamıyor ve görevleri işlemci çekirdeklerine doğrudan bölüyor. Bir, iki ya da daha fazla çekirdeğin bir arada durmasına dikkat edilmeden görevler dağıtıldığında farklı fiziksel işlemciler arasında bölünmeler olabiliyor. Bu durum engellenmediğinde haberleşme gereksinimleri arttığından dar boğazlar oluşabiliyor.
Bir fiziksel çekirdek tarafından işlenen bir işparçası (thread) daha sonra tekrar çalıştırıldığında başka bir birim tarafından yürütülebiliyor. Intel'in iki çift çekirdeği bir fiziksel işlemci paketinde birleştiren dört çekirdekli yapısını düşünürsek, bu iki çift çekirdeğin haberleşebilmesi ve ana belleğe erişebilmesi için sadece FSB'yi kullanabildiklerini görebiliriz.
En kötü Windows XP senaryosunu ele alırsak, işlem birimi A işlem birimi B'nin bellek erişiminin bitmesini beklemek zorunda kalıyor. Daha sonra işlem birimi A veriyi L2 önbelleğe aktararak işleyebilmek için ana belleğe erişiyor. Ancak Windows bir şekilde bu görevi B işlemcisine verirse bunu yapabilmek için A'nın L2 önbelleğine FSB arayüzünü kullanarak erişmek zorunda kalıyor. Zaten işlenmiş olduğundan, tutarlılık ve başarım nedenlerinden dolayı bu noktada gerekli olan veri ana bellekten tekrar okunamıyor. Sonuç olarak bütün işlemler bu git gellerden kaynaklanan trafik nedeniyle yavaşlıyor.
Windows Vista Ultimate Edition sadece çekirdekleri değil fiziksel işlemcileri de tanımlayabilecek. Bu sayede işletim sistemi işparçalarını çok daha verimli bir şekilde atayabilecek: nispeten büyük bir görev sadece A işlemcisi üzerinde yürütülürken başka bir önemli işlem B işlemcisi üzerinden bağımsız bir şekilde yürütülebilecek. Vista Ultamate'nin geliştirilmiş donanım algılaması sayesinde işparçalarının farklı işlemcilere bölünmesi engellenecek ve buna bağlı olarak başarım da artan çekirdek sayısıyla daha orantılı şekilde artacak.
Şimdi tekrar başa dönelim: bu neden önemli? Athlon 64 işlemcilerin kendi bellek denetleyicileri olduğunu hatırlayın, yani her bir çekirdeğe daha fazla bellek veriyolu düşüyor. Çoklu-işparçalı / çoklu-görev konusunda biraz kafa çalıştırıldığında AMD Quad FX işlemcileri günümüz şartlarında ortaya koyamadıkları güçlerini gösterebilecekler. Tekrar hatırlatmakta fayda var, burada büyük iş yüklerinden bahsediyoruz, sizin ya da benim günlük işlerimizde yaptığımız şeylerden değil.
Geri | İleri: FX-70 Almak İki İşlemci Almak Demektir
|
|
