Birkaç sene önce pazardan kalkmış eski bir ürünün mezardan çıkıp geldiğini ve yenilikçi olarak adlandırılan, toz pembe bir gelecek vaat eden bir son teknoloji ürününü geçtiğini hayal edin. Intel inatla Pentium 4 tasarımının avantajlarını pek çok reklamla kabul ettirmeye çalışıyor, saldırgan bir şekilde bunun geleceğin mimarisi olduğunu iddia ediyor. Peki gelecekte bu sözde yenilikçi ve ileri görüşlü tasarımı neler bekliyor? Gördüğümüz kadarıyla pek bir şey değil?
Anlaşılan o ki bol bol övülen Netburst mimarisi bir kenara kaldırılacak. En azından Intel'in Digital Enterprise Group yöneticisi Pat Gelsinger bir söyleşide bunu doğruluyor. Tabii ki Intel gibi pazar lideri bir firmanın birden bire geri adım atmak zorunda hissetmesi pek çok uzmanın ve habercinin neden böyle bir şey olduğu konusunda merak duygularının kabarmasını sağladı.
2000 yılında, bir THG incelemesi Pentium 4'ün başarımının kendinden önceki Pentium III işlemcilere göre aynı saat hızlarında kesinlikle daha iyi olduğunu söylüyordu. Diğer taraftan yeni tasarımın itiraz edilemez bir artısı vardı: çok daha yüksek saat hızlarına ulaşabiliyordu. Bu durum Pentium III tasarımının zayıf noktasıydı, sıcaklık sorunlarından dolayı belirli bir hız sınırı vardı - THG bu durumun ortaya çıkmasına yardımcı olmuştu. Pentium III'ün ısı sorunları ile ilgili daha ayrıntılı bilgiye bu yazıdan ulaşabilirsiniz Intel Pentium III 1.13 GHz'de Soeun Olduğunu Belirtti: Üretim ve Satış Durduruldu.
Yolculuğun başında karşımıza ilk çıkan Netburst mimarisi, Intel açık bir şekilde seri Rambus bellek teknolojisinin geleceğin standardı olduğunu iddia etti. Fakat Rambus tasarımının yüksek maliyetleri daha ucuz olan DDR bellekler karşısında gerilemesine neden oldu. Intel'in bir sonraki adımı P4 işlemcileri iki sanal birime bölmek, bu tekniği "Hyper-Threading" veya HT olarak biliyoruz. Tek İşlemcide Çifte İşlem: Hyper-Threading Teknolojili P4 3.06 GHz yazımızda ve tamamlayan videoda çokluortam uygulamalarında HT kullanarak başarım artırımı sağlanabildiğini gösterebilmiştik.
Bu noktada Netburst mimarisi çoktan en tepe noktasına ulaşmıştı, takip eden yongalarda saat hızlarının yükselmesine rağmen başarım azalmaları görülüyordu. Aynı zamanda Prescott kod adlı, 90 nm'lik P4'lerin gelmesiyle birlikte, ısı kayıpları da astronomik rakamlara ulaşmıştı. Bugün hala Intel, Prescott P4'lerin 90 nm tasarımının, aynı saat hızlarında, kendinden önceki 130 nm tasarımlı P4 Northwood işlemcilere göre neden daha yüksek ısı kayıpları verdiği konusuna tatmin edici bir açıklama getiremedi.
Daha ilginç olan bir nokta ise Intel hiç bir zaman tam olarak Pentium III'leri yok etmedi. Yüksek verimli ve çok daha az enerji harcayan mimarisi sayesinde Pentium M olarak kendine yeni bir alan buldu: dizüstü bilgisayar işlemcileri. Aslına bakarsanız Pentium M'leri incelediğinizde mimarisinin Pentium 4'ten daha çok Pentium III'e benzediğini görebilirsiniz!
180 nanometreden başlayan (problem çocuk Pentium III 1.13 GHz) ve 90 nanometreye (günümüzün Pentium M Dothan işlemcisi) kadar düşürülen boyutların yanı sıra çekirdeğe ve silikonun kendisine yapılan geliştirmelerin sonucu olarak artık Pentium M daha iyi bir işlemci olduğunu kanıtlıyor. Bu işlemci çok daha az ısı üretiyor ve bir saat turunda daha fazla yönerge işleyebiliyor, bu sayede de çok daha verimli hale geliyor.
